ابو جعفر يعنى محمد بن على الباقر ( ع ) در فرمودهء خداى متعال : أَمْ « 1 » يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ ) فرمود : ما همان مردم هستيم . گفتار خداى متعال : طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ - رعد 29 يعنى خوشى و سعادت و نيكى برگشت براى آنها است ( 1 ) 315 - خبر داد بما على فرزند حسين فرزند طيب ( اذنا ) كه حديث كرد بما ابو على حسن فرزند شاذان واسطى ، كه نقل كرد بما ابو محمد جعفر فرزند محمد فرزند نصير خلدى ، كه نقل نمود بما عبيد فرزند خلف بزار كه حديث كرد بما

--> ( 1 ) توضيح معناى آيه به ذكر تمام آيه احتياج دارد ، و آن اين است . أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً . معناى ظاهرى اينست : كه آيا حسد مىورزند اين جهودان بر مردم بر آن كه خدا از فضل خود داده است . بتحقيق ما فرزندان ابراهيم را كتاب و حكمت داديم و بر آنان ملكى بزرگ عطا نموديم . در تفسير امام باقر ( ع ) آمد كه مراد از ناس محمد و فرزندان محمد است و مراد از حسدكنندگان آنان هستند كه بر پيامبرى پيامبر و بر امامت فرزندان او حسد كردند ، و بيان و دليل اينسخن همان آخر آيه است ( فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ ) و فرزندان ابراهيم بر محمد و فرزندان او شامل است ، و مراد از كتاب قرآن ، و از حكمت پيامبرى ، و از ملك بزرگ امامت و پيشوائى است ، و اين سه چيز در هيچ خانه‌اى جز خانهء پيامبر جمع نبود ، پس تعجب ندارد كسى كه داراى اين سه مقام بزرگ و منيع باشد محسود واقع شود .