فصل معروف است كه در حال حيات هميشه عزيز و مكرّم بودندى و بعد از مرگ قبور ايشان مزار عالميان شد از مخالف و مؤالف . و معاويه عليه اللّعنه با آن جمله عداوت ، هرگز حوالت كارى بد و معصيتى با وى نكردى - يعنى امير المؤمنين - الّا كه اقتدا به طلحه و زبير و عايشه كرده بود به علّت محاربت و تعلّل مىكرد به خون عثمان كه على قصاص باز نخواست و از قاتلان وى و از وى راضى بودى كه امضاى فرمان شيوخ بكند امير المؤمنين نمىكرد . زيرا كه دانست كه وى شارب الخمر است و فاسق و ملعون و نشايد كه مسلمى جنس وى كافرى را حاكم ولايت گرداند .