فصل در قبر امير المؤمنين ( ع ) گور وى در غريّين است . حسن و حسين و محمّد و ابناى وى ، وى را دفن كردند قبل از طلوع فجر . و عبد اللّه بن جعفر با ايشان در دفن شريك بود . و وصيّت كرد با حسن و حسين عليهما السّلام كه : چون روح من قبض كنند ، بعد از غسل و تكفين مرا بر جنازه نهيد و شما مؤخّر سرير برداريد ، كه مقدّم خود برخيزد . و چون سرير به موضعى فرود آمد ، آنجا در آن موضع صخره‌اى پديد آيد كه از او نور مىدرفشد . براى من آنجا گور بكنيد ؛ كه زود بود كه آنجا ساجه‌اى « 1 » پديد آيد . مرا آنجا دفن كنيد . چون امير المؤمنين ( ع ) را برگرفتند و بر آن موضع بردند . چون آن ساجه برگرفتند ، بر آنجا مكتوبى بود كه : هذا ما ادّخرها نوح لعلىّ بن ابى طالب . پس امير المؤمنين ( ع ) را آنجا دفن كردند . چون بازگشتند ، جمعى از شيعهء وى كه به نماز بر جنازه حاضر نبودند مىآمدند . چون اكرام حق تعالى براى امير المؤمنين بشنيدند ، شكر خدا بكردند و ازدياد محبّت مزيد شد . و خواستند كه آن معنى مشاهده كنند ، آن را هيچ اثرى نبود و آنان كه

--> ( 1 ) - ساجه : تختهء چوبى منقّر .