فصل فى امامة علىّ بن ابى طالب ( ع ) بنصّ القرآن و السّنّة و الاجماع امّا القرآن ، فقوله تعالى : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ » . « 1 » در اولى الامر خلاف كردند . بعضى گويند على بود و اولاد . بعضى گفتند كه جمعىاند كه امر به معروف و نهى منكر كنند . و گفتند امراى سرايند - الى آخر الاقوال . ما به هر قومى رجوع كرديم و سؤال كرديم كه على ( ع ) بدين وصف بود كه تو مىگويى ، گفت : آرى . پس معلوم شد كه اولى الامر اينجا على است ( ع ) و ذرّيّت على . امّا سنّت ، رسول ( ص ) وى را قاضى يمن كرد و بر سرايا امير گردانيد و مالها به وى داد تا به بنى جذيمه - كه خالد ايشان را به ظلم بكشت - برساند و بفرمود كه رسالت بديشان برساند . و بعد از عزل ابو بكر ، وى را با برائت به موسم فرستاد . و وى را خليفه كرد نزد غيبت خويش و گفت در اين روز : انت منّى بمنزلة هارون من موسى الّا انّه لا نبىّ بعدى . و اين سنّتها در هيچ‌كس نبود الّا وى . و سنّت رسول ( ص ) باقى بود حال حياته و بعد وفاته .

--> ( 1 ) - نساء ( 4 ) / 59 .