السلام در آمد . رسول ( ص ) گفت : يا علىّ ، انا مدينه العلم و انت بابها . فمن اتى المدينة من الباب ، وصل . يا علىّ ، انت بابى الّذى اوتى منه . و انا باب اللّه . فمن اتانى من سواك ، لم يصل . و من اتى اللّه من سواى لم يصل . و اين آيت آمد : « لَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقى وَ أْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوابِها » « 1 » . « 2 » و قال ايضا : علىّ مثل باب حطّة بنى اسرائيل . « 3 » و اجماع مفسّران است كه « ابناء » فى قوله تعالى : « تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ » « 4 » امام حسن و امام حسين‌اند عليهما السلام . ابو بكر رازى گويد كه : اين دليل است بر آنكه امام حسن و امام حسين ( ع ) پسران رسول ( ص ) بودند و ولد دختر ولد باشد به حقيقت . و ابن ابى علّاف كه از ائمّهء معتزله است گويد كه : اين آيه دليل است بر آنكه امام حسن و امام حسين مكلّف بودند در آن وقت . زيرا كه مباهله جايز نبود الّا به بلوغ . و اصحاب ما گويند : صغر سن و نقصان سن از بلوغ حلم ، منافى كمال عقل نباشد ، امّا بلوغ حلم دلالت تعلّق احكام شرع باشد به وى . و شايد كه سنّ ايشان در مقامى بوده باشد كه ممتنع نباشد كه ايشان كامل العقل باشند .

--> ( 1 ) - تفسير فرات / 64 . ( 2 ) - بقره ( 2 ) / 189 . ( 3 ) - بنگريد به : احقاق الحق 7 / 143 - 145 و ج 15 / 180 - 181 و 17 / 170 - 171 و ج 20 / 397 - 398 . ( 4 ) - آل عمران ( 3 ) / 61 .