ذكر خود و رسول نكرد به هيچ وجه ؛ حيث قال : « إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِينِ » - الآية . « 1 » دهم : قوله تعالى : « فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ » * . « 2 » و « ذكر » رسول ( ص ) ؛ است ؛ حيث قال : « فَاتَّقُوا اللَّهَ يا أُولِي الْأَلْبابِ الَّذِينَ آمَنُوا قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْراً * رَسُولًا يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آياتِ اللَّهِ مُبَيِّناتٍ » . « 3 » و اهل ذكر به حقيقت اهل بيت رسولند . و آنچه عوام گويند كه اهل الذكر يهودند ، محال بود كه حق تعالى حوالهء اسلاميان به يهود كند و نصارا . يازدهم : قوله تعالى : « حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهاتُكُمْ وَ بَناتُكُمْ وَ أَخَواتُكُمْ » . « 4 » به اتّفاق دختران ذرّيّت بر رسول ( ص ) حرام بودند . و سادات هنوز فرضا اگر رسول به دنيا آيد ، دختران ايشان را نتواند خواست و دختران امّت را تواند خواست . اين است فرق ميان آل و امّت . دوازدهم : حق تعالى حكايت حزقيل پسر خال فرعون بازگفت كه : « وَ قالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمانَهُ » « 5 » و وى را با وى نسبت كرد ، با آنكه به دين با وى نسبت نبود ، و به آل وى خواند . پس عترت مصطفى آن بود كه هم به نسبت با وى يكى باشد و هم به دين و اعتقاد . سيزدهم : قوله تعالى : « وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها » . « 6 » عترت را با امّت نفرمود و اينجا تخصيص كرد . بعد از نزول اين آيت ، رسول ( صلعم ) به هر نمازى ، به در خانهء على و فاطمه عليهما السلام آمدى هر روزى و پنج

--> ( 1 ) - توبه ( 9 ) / 60 . ( 2 ) - نحل ( 16 ) / 43 . ( 3 ) - طلاق ( 65 ) / 10 و 11 . ( 4 ) - نساء ( 4 ) / 23 . ( 5 ) - مؤمن ( 40 ) / 28 . ( 6 ) - طه ( 20 ) / 132 .