فصل فى تسمية الشيعة در كتاب زينت از كتب اهل سنّت ، وارد شده كه در روزگار رسول ( ص ) هيچ اسمى و لقبى نبود و مذهبى مشهور نبود الّا شيعه . و هيچ اسمى و لقبى نيست الّا كه حديثى و ذمّى وارد است در آنجا الّا در شيعه . پس اين لقب ، هم سابق آمد و هم ممدوح . و سبب اين لقب آن بود كه : در روزگار پيغمبر ( ص ) جمعى از صحابه انس و الفت گرفتند با امير المؤمنين ( ع ) . و ايشان را شيعهء على خواندندى مثل سلمان و ابو ذر و مقداد . و اين جمع مشهور بودند به شيعهء على . هر يك ايشان را اين لقب در تبع على ظاهر شد . و لقب اهل السنّة و الجماعة لقب جمعى است كه بعد از رسول ( ص ) خليفه ابا بكر و عمر و عثمان و على و معاويه و يزيد و بنى مروان و بنى اميّه و بنى العبّاس را دانند . و در كتاب مثالب بنى اميّه وارد شد از كتب اهل السنّة كه : مراد به سنّت سبّ على است . و عبد اللّه عبّاس پيش معاويه رفت و از وى التماس كرد كه زبان لعنت از على ( ع ) كوتاه گرداند . معاويه گفت : و الله كه چنان سازم كه پيران بر اين بميرند و جوانان بر اين پير شوند و چون كسى اين صفت از ميان امّت بردارد مردم گويند : غيّرت