فصل فى انّه هل يجوز الاقامة بين الخوارج ام لا مذهب من چنان است كه در هر شهرى كه مكلّف اظهار مذهب خويشتن تواند كردن - تولّا دون تبرّا - و داند كه فرزندان خويش را بر مذهب خويشتن تواند داشتن ، آنجا تواند بودن ؛ و اگر نه چنين باشد ، از آنجا نقل كردن واجب بود . و جمعى گفتند : البتّه نشايد آنجا بود . و دليل بر اين حديث : « من كثّر سواد قوم فهو منهم » « 1 » و قوله تعالى : « وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً » * . « 2 » و به ضرورت ، مكلّف كه تقيّه كند ، در ميان مجسّمه به تجسّم بايد گفتن و در ميان مجبّره به جبر و در ميان ملاحده به الحاد . و اين جمله افترايى است كه بر خداى تعالى كرده است عمدا . و بلد الكفر آن باشد كه در وى كلمهء حق ظاهر نتوان گفتن و اگر چه اهل اسلام در آنجا بسيار باشند . و بلد الاسلام آنجا باشد كه كلمه آنجا ظاهر توان گفتن اگر چه آنجا مشركان بسيار باشند .

--> ( 1 ) - اين حديث يافت نشد . ( 2 ) - انعام ( 6 ) / 21