شگفتا كه برخى از دشمنان و كينه‌توزان على عليه السّلام هم پيش‌بينى مىكردند كه شدت دادگرى او خونش را بر زمين خواهد ريخت . از همان هنگام كه اين فاجعه بزرگ اتفاق افتاد شيفتگان على عليه السّلام در آن باره كتاب‌ها و رساله‌هايى نوشته‌اند كه پيشگام ايشان اصبغ بن نباته است ، اصبغ از ياران ويژه امير مؤمنان بوده است و روزگارى دراز پس از رحلت على عليه السّلام زنده مانده است ، عهد مالك اشتر و وصيت امير مؤمنان را به پسرش محمد بن حنفيه روايت كرده است ، شيخ طوسى نوشته است كه كتاب مقتل الحسين عليه السّلام را هم ابو بكر قطان دورى از او دانسته و روايت كرده است « 1 » ، در نيمه اول قرن دوّم جابر بن يزيد جعفى كه از ياران و شاگردان حضرت باقر و صادق بوده و به سال يكصد و بيست و هشت در گذشته است « مقتل امير المؤمنين عليه السّلام » را تأليف كرده است ، ابو العباس نجاشى در كتاب رجال خود ضمن بر شمردن آثار جابر بن يزيد جعفى اين كتاب را معرفى كرده است و به نظر مىرسد كه كتب او مورد استفاده محمد بن زكريا غلّابى در تأليف مقتل امير المؤمنين بوده است « 2 » . ابراهيم بن غياث تميمى هم كه از ويژگان و پيوستگان به امام صادق عليه السّلام بوده و حدود سال يكصد و چهل و هشت هجرى قمرى درگذشته است كتابى با نام مقتل امير المؤمنين عليه السّلام فراهم آورده است كه شيخ طوسى و عمر رضا

--> ( 1 ) . محقق گرامى متن اين كتاب بدون آنكه نشانى دقيقى مرقوم فرمايند نوشته‌اند كه اصبغ بن نباته كتابى مستقل در موضوع مقتل امير مؤمنان فراهم آورده است ولى در منابعى كه ياد كرده‌اند نام اين كتاب را نديدم ، اين بنده در نوشتن اين مقدمه از مقدمه محقق گرامى بسيار بهره برده‌ام . ( 2 ) . به ص 128 ، ذيل شماره 332 رجال نجاشى ، چاپ جامعه مدرسان قم مراجعه فرماييد .