( 1 ) بر جاى ابو الحسن على الرضا مىنشانم و براى تو از مردم بيعت مىستانم . مأمون در نامه‌ى خود از اين سخن‌ها بسيار نوشت ولى عبد اللّه بن موسى در جواب او طى نامه‌ى مبسوطى نوشت : « . . ديگر مرا بچه چيز خواهى فريفت . آيا به همان بساط دعوتم مىكنى كه ابو الحسن صلوات اللّه عليه را بر آن با انگور زهر آلوده مسموم ساخته‌اى ؟ من ترا اجابت نخواهم كرد ولى خدا ميداند اين امتناع من مبتنى بر ترس من از مرك نيست ، من نه از مرك ميترسم و نه مرك را كريه ميشمارم ، بلكه براى خود جائز نمىشمارم كه چنگال ترا به گريبان جان خود بند كنم . اگر اين عمل براى من جائز بود بسوى تو عزيمت مىكردم تا مرا از اين دنيا تيره و نامطلوب خلاص سازى و شر زندگانى را از سر من بكنى . در همين نامه به مأمون مينويسد : گرفتم كه دامن شما از خون ما پاك است و پدران تو چنگ و دندان به جان ما فرو نبرده‌اند ، و حق حقيق ما را تر بوده‌اند و ما از پدران تو بى جهت بر حذر بوده‌ايم و تو كه با حيله‌هاى لطيف خويش مهر ما را آشكار