( 1 ) ابراهيم بر منبر مسجد بصره ميگفت ، - آل عباس آن را كه پروردگار متعال كوچك شمرد بزرگ شمردند و آن را كه خداوند بزرگ و محترم دانست تحقير كردند . هنگامى كه از منبر فرود آيد اين آيت شريفه را از كلام كريم تلاوت كرد : وَ اتَّقُوا يَوْماً تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ . از آن روز بترسيد كه بخداى خود باز ميگرديد . در آن روز هر كس هر چه كرده همان را خواهد ديد و بر هيچكس ستم نخواهد رفت . همچنان بر منبر بصره ميگفت : - من در آنچه مردم بنام خير ميجويند و رضاى خداى خويش را مىطلبند بيش از سه حقيقت نيافته‌ام . آن سه حقيقت كه ميتواند خير حيات را در بر داشته باشد و رضاى الاهى را تأمين كند ، گفتار است و سكوت است و نظر است . 1 - آن گفتار كه با ياد خدا توأم نباشد گفتارى بيهوده است . 2 - آن سكوت كه از تفكر تهى باشد ارزشى نخواهد داشت . 3 - آن نظر كه عبرت نگيرد غفلتى بيش نيست .