( 1 ) معاويه نامه حسن بن على را خواند و آن وقت اين بخشنامه را براى حكام و امراى سپاه خود فرستاد . بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم . اين نامه از امير المؤمنين معاويه بسوى . . . « در اينجا نام امراء و اعمال نگاشته شده بود » به شما سلام مىكنم و پروردگار بى شريك و همتا را سپاس مىگذارم كه دشمن شما را از ميان برداشت و كشندگان خليفه‌ى شما « عثمان » را به سزاى كردارشان رسانيد . پروردگار متعال كه مشيت فرمود درباره‌ى ما لطف و مرحمت ارزانى فرمايد مردى را برانگيخت تا على بن ابى طالب را غفلتا بقتل رسانيد . على كشته شد و اصحابش پراكنده و پريشان بجا ماندند . تفرقه و اختلاف بر پيروان على با شدت حكومت مىكند . و اكنون اشراف و امراى عراق دست التماس بدامن مىانداختند كه از من بخاطر جان و مال خود امان بگيريد . فرصت مناسبى است كه هر چه زودتر شما با قواى نظامى خود بسوى من بسيج كنيد تا يكباره از شام به سوى عراق حمله آوريم و بر دشمنان خود پيروزى نهائى را دريابيم . الحمد للَّه كه خون عثمان را از كشندگان بازجستيد و به آرزوى خويش رسيديد . سپاس خدا بگذاريد كه اصحاب ظلم و عداوت را هلاك ساخته است . و السلام عليكم و رحمة اللَّه بركاته . فرمان معاويه كه به صورت بخشنامه از دمشق به شهرها و قبيله‌ها