هايش مىسنجيد از اين بدايع آثار در سنين جوانى او حيرت نميكنيد . ابو الفرج از كتابهاى خود بزرگتر بود : مقدر بود كه او با جوانى از همسالان خود دوست باشد . آن چنان كه ابو الفرج در علم و ادب نابغه‌ى عصر بود دوست جوان او هم ستاره‌ى مشعشعى بود كه در آسمان سياست ميدرخشيد . دوست او حسن بن محمد مهلبى بود كه نامش در تاريخ افتخارمند آل بويه با مجد و عظمت ياد شده است . على و حسن ، يكى اديب و آن ديگر وزير با هم صميمانه دوست بوده‌اند . اين دو با هم صميمانه دوست بوده‌اند زيرا هر دو از گمنامى به شهرت و از فقر به ثروت و از ضعف بقدرت رسيده بودند . اين دو يك ديگر را دوست ميداشته‌اند زيرا هر دو شيعى المذهب و هر دو در دربار شريف آل بويه خدمت ميكرده‌اند . ابو الفرج اصفهانى منشى ركن الدوله‌ى ديلمى بود و حسن بن محمد وزير معز الدوله‌ى ديلمى . بهواى اينكه حسن بن محمد ، وزير مهلبى را روشن‌تر بشناسيم بايد بگوييم . اين مرد همان كس بود كه در عنفوان جوانى هوس آبگوشت كرده بود و حتى يك درهم نيز در كيسه نداشته تا به اين آرزو