مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها ، إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ . لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ » ، آرى ما كسانى هستيم كه بر آنچه از دست داده‌ايم تأسف نمىخوريم و به خاطر آنچه به دست آورده‌ايم شادمانى نمىكنيم . « 1 » خوارزمى مىگويد : آنگاه على بن الحسين ( ع ) فرمود : اى پسر معاويه و هند و صخر ! پيش از آنكه تو به دنيا بيايى نبوّت و امارت پيوسته از آن پدران و نياكان من بود . در جنگهاى بدر و احد و احزاب پرچم رسول خدا ( ص ) در دست جدّ من على بن ابى طالب بود ، در حالى كه پدر و جدّ تو پرچمهاى كافران را به دست داشتند آن گاه فرمود : چه پاسخ خواهيد داد اگر پيامبر از شما بپرسد : شما كه آخرين امتها بوديد ، پس از من ، با خاندان و اهل بيت من چگونه رفتار كرديد ؟ برخى را به اسارت برديد و برخى ديگر را به خونشان آغشته ساختيد . « آن گاه على بن الحسين فرمود : واى بر تو اى يزيد اگر مىدانستى كه چه كرده‌اى و نسبت به من و اهل بيت من و برادرم و عموهايم چه ( جنايتى ) را مرتكب شده‌اى ، در آن صورت به كوهها مىگريختى و بر خاك مىنشستى و فرياد شيون و زارى سر مىدادى . آيا سر پدرم حسين ( ع ) ، فرزند على و فاطمه و امانت رسول خدا در ميان خويش را بر دروازهء شهرتان نصب مىكنيد ؟ اى يزيد مژده باد تو را به خوارى و پشيمانى ، هنگامى كه مردم در روز قيامت گردآيند » . « 2 » اين مواضع قهرمانانه توانست در برابر ويرانگريهاى بنىاميّه كه قصد مسخ اسلام را داشتند ايستادگى كند . آنان تصور مىكردند كه با كشتن حسين ( ع ) به هدفشان رسيده‌اند ، اما موضع‌گيريهاى حضرت زينب ، امّ كلثوم و فاطمه دختر امام حسين ( ع ) و در رأس آنان امام سجاد ( ع ) ، دشمن را از رسيدن به هدفهاى شيطانىاش بازداشت . كتاب حاضر وقايع دردناكى را كه پس از شهادت سيدالشهدا تا ورود كاروان حسينى به سرزمين شام اتفاق افتاد در طى فصلهاى زير به بحث گذارده است :

--> ( 1 ) . تفسير على بن ابراهيم قمى ، ج 2 ، ص 352 . ( 2 ) . مقتل الحسين ، خوارزمى ، ج 2 ، ص 70 .