از اين احتمال كه نام كربلا مركب از دو واژهء « كور بابل » يعنى مجموعهء روستاهاى بابلى باشد ، چنين برمىآيد كه كربلا در آن روزگار ، مادر شهر چندين روستا بوده است ؛ كه از آن جمله نينوا ، كوشك بابلى ، نواويس ، حَير ، عين التمر و ديگر روستاهاى متعدد واقع در فاصلهء ميان صحرا و ساحل فرات مىباشند . شايد كربلا در روزگار بابلىها و آشورىها بناگرديد و تنوخيان ولخمىها - حكمرانان بنى منذر و ساكنان حيره - آن را به ارث بردند كه خود زير سلطهء حكومت ايران بودند ؛ كه بر بخش‌هاى بسيار گسترده‌اى از آسيا تسلط داشتند . كربلا از جنبهء زراعى در آن روزگار آباد و پر رونق بود ؛ زيرا زمينى حاصلخيز داشت ، به فرات نزديك و هواى آن براى بسيارى كشت‌ها مناسب بود . حبوبات ، خرما و ميوه‌هاى مورد نياز منطقه و كاروان‌هايى كه از كربلا مىگذشتند در آنجا به عمل مىآمد كربلا در دوران كلدانيها شكوفا گرديد . گروهى از مسيحيان و دهقانان در آنجا سكونت داشتند ؛ كور بابل خوانده مىشد . در زمين آن معبدى برپا شد كه در آن نماز اقامه مىگرديد و پيرامونش چند معبد ديگر بود . در روستاهاى پيرامون آن اجسادى در درون ظرف‌هاى سفالى يافت شده است كه تاريخ آنها به پيش از ميلاد مسيح باز مىگردد . اين شهر در روزگار لخمىها - كه حيره پايتختشان بود - شهرت يافت . در آن روزگار « عين التمر » از شهرهايى بود كه انواع خرما از آنجا صادر مىشد و كاروان‌هاى عبورى براى استراحت در آن اقامت مىكردند . موقعيت تجارى شهر كربلا در آن روزگار مرهون مشرف بودن بر راه‌هاى منتهى به حيره ، انبار ، شام و حجاز بود . كربلا از جملهء زمين‌هاى عراق بود كه در دوران ابوبكر ( در سال دوازدهم ) به تصرف مسلمانان در آمد . كسى كه اين سرزمين را فتح كرد ، خالد بن عرفطه بود ، كه از سوى سعد بن ابى وقاص به عنوان پيشقراول فرستاده شد . او براى مدتى آنجا را مقر و اردوگاه خويش قرار داد و پس از رسيدن به اهداف نظامى ، به دليل بدى آب و هواى منطقه ، آنجا را ترك گفت و به كوفه رفت . پس از گسترش شهر كوفه ، كربلا پيوسته يكى از روستاهاى فراوان پيرامون آن به شمار مىرفت ؛ و هيچ كس جز به مناسبتى نادر از آن ياد نمىكرد : مانند عبور اميرالمؤمنين ( ع )