به راستى چه حكمتى در اين مشيت الهى و فرمان نبوى و ترس امام بر امانت‌هاى نبوت و اصرارشان بر خروج همراه حضرت نهفته است ؟ اگر بانوان خاندان رسالت براى مثال در مدينه يا مكه مىماندند ، چه بر سرشان مىآمد ؟ مرحوم شيخ عبد الواحد مظفر در كتاب « توضيح الغامض من اسرار السنن و الفرائض » بر اين باور است كه چنانچه حسين عليه السلام زنان و كودكان را در مدينه باقى مىگذاشت ، حكومت اموى نه تنها آنان را در تنگنا قرار مىداد ، بلكه آشكارا آنان را دستگير كرده به سياهچال مىانداخت . آن حضرت چاره‌اى جز يكى از دو كار مهم نداشت ، كه پذيرش هر كدامشان موجب فلج شدن نهضت مقدسش مىگشت ! يا براى حفظ سلامت خانواده تسليم دشمن شدن و صحنه را به رقيب واگذار كردن ؛ كه با قيام اصلاح‌طلبانه‌اى كه امام عليه السلام همه خطرهايش را به جان خريده بود تعارض داشت ؛ و يا اين كه رهسپار احياى دعوت خويش گردد و بانوانى را كه بر اساس وحى الهى بايد در پرده عزت و احترام باشند ترك بگويد ؛ و اين چيزى بود كه غيرت حسينى تاب آن را نداشت . بنىاميه مردمانى بودند بىحيا كه به هيچ كدام از مبانى اسلامى پاىبند نبودند . آنان براى رسيدن به مقاصد پليد خويش به هر كارى دست مىيازيدند و براى رسيدن به هدف‌هاى نامشروع خويش از ارتكاب زشت‌ترين منكرات دينى و عقلى ابايى نداشتند . مگر نشنيده‌ايم كه اينان همسران عمرو بن حمق خزاعى ، عبيد الله بن حر جعفى و كميت اسدى را به زندان افكندند ؟ « 1 »

--> ( 1 ) - حياة الامام الحسين بن على عليه السلام ، ج 2 ، ص 30 . نقل شده است كه سيصد هزار زندانى زن و مرد از زندان حجاج آزاد شدند و پنجاه هزار مرد و سى هزار زن ، كه دوازده هزار تن آنها برهنه بودند ، در زندان‌هاى او جان باختند . ( حيوة الحيوان ، ج 1 ، ص 96 و 241 ) .