هرگونه پيشامد احتمالى را دارا بود . آن هم در شرايطى كه به مصلحت حكومت اموى نبود كه حكومت محلىاش - بر فرض داشتن نيروى نظامى كافى « 1 » - در يك رويارويى آشكار نظامى با امام حسين عليه السلام ، در مكه و اطرافش شركت جويد . زيرا امويان از جايگاه و الا و مقدس امام حسين عليه السلام در دل حاجيان حاضر در مكه ، در آن هنگام ، آگاه بودند . از اين رو بيم آن داشتند كه اوضاع دگرگون شود و كار به زيان آنها بالا گيرد . شايد روايت پيشين دينورى ناظر بر همين حقيقت باشد ، آنجا كه مىگويد : « اين خبر به عمرو بن سعيد رسيد و از وخامت اوضاع ترسيد ؛ و به رئيس شرطه فرمان بازگشت داد . » در پرتو آنچه گذشت ، آنچه در بخش نخست اين كتاب ( مع الركب الحسينى من المدينة الى المدينة ) گفته شد مورد تأكيد قرار مىگيرد . از اين قرار كه خروج امام حسين عليه السلام از مكه مكرمه ( و همچنين از مدينه ) در سحرگاهان يا در بامدادان و در پوشش تاريكى صورت گرفت ، تا آن كه ديدگان مردم در مكه ( و نيز در مدينه ) در روشنى روز به آزاد زنان خاندان عصمت و رسالت و ديگر زنان حاضر در كاروان حسينى نيفتد . اين دليل در مجموعه دلايلى كه امام عليه السلام را وادار كرد تا در سحر يا اوايل بامداد بيرون آيد - اگر تنها دليل نباشد - مهمترين دليل هست ؛ و به طور كامل با غيرت حسينى هاشمى تناسب دارد . چرا امام حسين عليه السلام زنان و كودكان را همراه برد ؟ سحرگاهى كه امام حسين عليه السلام ، از مكه به سوى عراق بيرون آمد ، برادرش ، محمد حنفيه ، شتابان نزد آن حضرت رفت ؛ و چون به او رسيد افسار مركبش را گرفت و گفت :

--> ( 1 ) - نقل شده است كه عمرو بن سعيد بن عاص در روز ترويه با سپاهى انبوه به مكه رفت . يزيد به او دستورداده بود كه چنانچه حسين با وى از سر جنگ درآيد ، اگر بتواند با او بجنگد ؛ و حسين در روز ترويه بيرون آمد . » ( نفس المهموم ، ص 163 ) بر طبق اين روايت ملاحظه مىشود - با توجه به تأكيدى كه بر وجود انبوه نيروى نظامى در نزد حكومت محلى مكه دارد - كه اين روايت يقين ندارد كه اين نيروى نظامى توان شكست دادن نيروى امام را دارا بود . به اين دليل كه مىگويد : اگر بتواند با او بجنگد . نيز اين روايت تأكيد دارد بر اين كه حكومت اموى قصد مبارزه علنى با امام عليه السلام را در مكه نداشت ، مگر آن كه ناگزير مىشد . به اين دليل كه در آن آمده است : اگر امام عليه السلام قصد نبرد داشت . دقت كنيد .