ولى آشكار شدن هنگام حركت از سوى امام عليه السلام اين استدلال را كه مىگويد ، امام عليه السلام از بيم آن كه مبادا قدرت حاكم مراقب باشد و به جست و جوى وى برآيد ، در تاريكى بامداد و پنهانى حركت كرد ، نفى مىكند . گذشته از اين بسيار بعيد است كه كاروان - نسبتاً بزرگ - حسينى مىتوانست ساعت خروج خود را از مدينه يا مكّه - كه كاروان بزرگ‌تر شده بود - از ديد قدرت حاكمه پنهان كند ، زيرا اينان بسيار حريص بودند كه زمان حركت كاروان را بدانند به ويژه آن كه شهرهاى آن دوره در مقايسه با شهرهاى مشهور امروزى بسيار كوچك به شمار مىآمدند . از اين گذشته ، حاكم وقت مدينه ، وليد بن عتبه ، هنوز مجبور به فشار آوردن بر امام عليه السلام نشده بود و اميدوار بود كه امام از شهر بيرون رود تا به خون او گرفتار نشود ؛ و اين - همان گونه كه اعتقاد ماست - و شواهد تاريخى نيز بدان اشاره دارد ، چيزى نيست كه امام عليه السلام را بترساند . من با كمال اطمينان در اين باره معتقدم كه خروج امام در تاريكى شب از بيم قدرت حاكمه و تعقيب نبود ، بلكه به اين دليل به جاى روشنى روز تاريكى شب را براى خروج از اين دو شهر برگزيد كه نمىخواست چشم مردم به زنان حاضر در كاروان حسينى بيفتد و ببينند كه چگونه بر رهوارها سوار مىشوند ؛ چيزى كه براى غيرت حسينى هاشمى قابل تحمل نبود . چنانچه اين موضوع علت تامه حركت كاروان حسينى در دل شب نباشد ، دست كم در ميان ديگر علت‌هايى كه علت تامهء اين خروج شبانه را تشكيل مىدهند ، يكى از علل مهم به شمار مىرود . پافشارى بر حركت در شاهراه روايت تاريخى در توصيف راهى كه كاروان حسينى به كاروان‌سالارى امام حسين عليه السلام هنگام رفتن از مدينه به مكّه پيمود ، چنين مىگويد :