معاويه به سعيد بن عاص ، والى مدينه پيش از وليد بن عتبه ، درباره موضع‌گيرى نسبت به امام حسين عليه السلام چنين نوشت : مراقب حسين به‌ويژه باش ، نبايد كه به او بدى برسانى ، زيرا كه او خويشاوند [ رسول خداست ] و حقى بزرگ دارد كه بر هيچ مرد و زن مسلمانى پوشيده نيست . او چونان شير بيشه است و بر تو ايمن نيستم كه اگر با او مشورت كردى بر او چيره شوى [ و رأى خود را بر او غالب كنى ] . . . « 1 » بنابر اين ، مشكل معاويه در موضع وى نسبت به امام حسين عليه السلام ، خويشاوندى نزديك آن حضرت با رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم است . او پسر فاطمه زهرا عليها السلام است و اين ارتباط ويژه حقى بزرگ را بر هر مرد و زن مسلمانى واجب ساخته است و همه امّت با اين حق بزرگ آشنا بودند و آن را انكار نمىكردند . از اين‌جا است كه هر گونه رويارويى آشكار ميان نظام اموى و امام عليه السلام به مصلحت اين نظام - كه بسيار تلاش دارد تا به ديندارى تظاهر كند - نيست . اما موضع امويان مبنى بر گزند نرساندن به امام عليه السلام محدود است و مطلق نيست ؛ و حكومت اموى تا هنگامى بدان پايبند است كه امام نيز عليه آنان قيامى نكند . هنگامى كه امام حسين عليه السلام وليد بن عتبه را به خاطر جلوگيرى از ديدار مردم عراق با آن حضرت به شدت مورد نكوهش قرار داد ، وى محدوده موضع رسمى امويان نسبت به ايشان را به روشنى بيان كرد و گفت : « اى كاش بردبارى ما نسبت به تو موجب جسارت و خشم ديگران نسبت به تو نگردد ، بنابر اين گناه زبان تو مادامى كه دستت آرام باشد بخشيده است . پس با دستت خود را به مهلكه نينداز كه تو را به خطر مىاندازد . يعنى تا هنگامى آهنگ قيام و شورش عليه ما را ندارى ، آنچه مىخواهى و دوست مىدارى بگو . اما اگر در عمل عليه ما جنبش و قيامى كردى بخشش و امانى به كار نيست و ميان ما و شما جز شمشير و كشتن نيست . اين همان خط قرمزى بود كه براى خون محترم در ميان عبد مناف كشيده شده بود ! و او حق عبور از آن را ندارد و گرنه مانند هر خون غير محترم ديگرى با تيغ برنده ريخته مىشود .

--> ( 1 ) - الامامة والسياسة ، ج 1 ، ص 179 .