فرمان به كشتن او مىدهد و فرماندهى سپاهى كه براى جنگ او مىرود با كيست . نيز مىدانستند كه واجب است آن حضرت را يارى دهند و از فرمانش سرپيچى نكنند . آنان همچنين بسيارى از ديگر جزئيات اين فاجعه مورد انتظار را مىدانستند . منشاء آگاهى امّت اسلامى در اين باره اخبار فراوانى بود كه از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم و على عليه السلام و از خود امام حسين عليه السلام دربارهء قتل او و يارانش و زمان و مكان آن در ميان آن‌ها پخش شده بود . رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم از همان روز ولادت فرزندش خبر مرگ وى را داد و براى او عزا به‌پا كرد و با اطرافيانش به مناسبت‌هاى گوناگون گريست . اميرالمؤمنين ، على عليه السلام نيز هرگاه كه يادآور مصايب حسين عليه السلام مىشد مىگريست و كسانى كه با او بودند نيز مىگريستند . بنابر اين حسين عليه السلام شهيد زنده امّت بود كه چشم‌هاى مؤمنان خيره‌اش بود . اندوه مصيبت بزرگ و جانكاه آن حضرت دل‌هاى مشتاقان را مىفشرد ؛ و فروتنى و بزرگداشت مقام سيدالشهدا عليه السلام و يارانش - كه نه گذشتگان بر آن پيشى جسته و نه آيندگان به پايش خواهند رسيد - جسم و جان‌شان فرا مىگرفت . در اين زمينه اخبار فراوانى در كتاب‌هاى شيعه و سنى نقل شده است كه نمونه‌هايى از آن را در اين‌جا نقل مىكنيم : . . . اسماء گويد : چون در كار ولادت حسين عليه السلام حضرت فاطمه عليها السلام را يارى دادم ، پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم آمد و گفت : اى اسماء فرزندم را بياور . من كودك را درون پارچه‌اى سفيد به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم دادم ؛ حضرت با او همان گونه رفتار كرد كه با حسن . مىگويد : رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم گريست و گفت : براى تو داستانى خواهد بود . پروردگارا قاتلش را لعنت كن ، [ اى اسماء ] اين را به فاطمه مگو . اسماء گويد : چون [ كودك ] هفت‌روزه شد پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نزد من آمد وگفت : پسرم را بياور و من بردم . پس با او همان گونه رفتار كرد كه با حسن و براى او نيز مانند حسن گوسفندى عقيقه كرد . . . آن‌گاه او را بر دامن نشاند و فرمود : اى اباعبدالله ، بر من دشوار است ، و سپس گريست . گفتم : پدر و مادرم فدايت . كارى كه امروز و در روز نخست كردى براى چه بود ؟ فرمود : بر اين فرزندم مىگريم كه گروهى سركش و كافر از بنى اميه او را مىكشند .