كه خاندان و ياران اباعبدالله نيز پيروز خوانده شده و به مقامى كه گذشتگان بر آنان پيشى نمىگيرند و آيندگان به پايشان نمىرسند رسيده‌اند ؛ نه به طور مستقل و جداى از آن ، بلكه به تبع كسى كه اصالتاً اين ويژگى به او اختصاص دارد . چرا كه اگر امام حسين عليه السلام در كربلا حضور نمىداشت ، ديگر شهيدان طفّ ، مرتبه بلند و شرافت كنونى را ، كه سيل از آن سرازير مىشود و پرنده به اوجش نمىرسد ، نداشتند . اگر حسين نبود نه كربلايى كه اينك مىشناسيم بود و نه عاشورايى كه دل‌هاى مؤمنان و همهء آزادگان جهان را شيفته كرده است . وجود اين جايگاه معنوى امام حسين عليه السلام ( الگوى برتر ) در دل و جان امّت است كه به عاشورا اين همه قداست مىبخشد و « كل يوم عاشورا » را رمز همه روزگاران مىكند ؛ و همين جايگاه است كه كربلا را به عنوان ميدان پيروزى خونِ حق بر شمشيرِ باطل در همه پهنه زمين مىگستراند و « كل يوم عاشورا » مىشود . اگر حسين عليه السلام نبود ، واقعهء طفّ نيز با وجود همه مصايب دردناكى كه به بار آورد ، فاجعه‌اى بود كه مانند بسيارى وقايع تاريخى دردناك ديگر به زمان و مكان محدود مىشد و مردم آن را مىشنيدند و تنها به تأسف خوردن بسنده مىكردند . واقعه كربلا با عظمت بىمانند و همه جانبه‌اش و با وجود همهء مردان و زنان قهرمانى كه دارد ، استمرار يكى از ويژگىهاى انحصارى آفرينندهء اين حماسه يعنى اباعبدالله الحسين عليه السلام است . حادثه كربلا يك رويداد تاريخى است كه هيچ رويداد تاريخى ديگرى به پاى تأثير آن نمىرسد . منطق شهيد پيروز فاصله زمانى ميان روز اعلام امام حسين عليه السلام مبنى بر خوددارى از بيعت با يزيد بن معاويه به وليد بن عتبه ، حاكم وقت مدينه ، تا رسيدن نامهء عبيدالله زياد به حر بن يزيد رياحى كه در آن آمده بود : « اما بعد ، چون نامه‌ام به تو رسيد و پيكم نزد تو آمد ، از حركت حسين جلوگيرى كن و او را در صحرايى بدون حصار و آب فرود آور ؛ و من به فرستاده‌ام دستور داده‌ام كه با تو همراه شود و از تو جدا نگردد ، تا خبر اجراى فرمانم به