و اخلاقى خود را مستحكم‌تر نموده بودند . آنها به خوبى درك نموده بودند كه اولويت اوليه در همه كارها با دين است : اعراب بايد اصول دين اسلام را به عنوان پايه و اساس زندگانى خود انتخاب نمايند و بر اين اساس خداوند در مركز تمامى حركات آنان قرار گرفته و پس از آن با ايجاد عدالت اجتماعى خواهند توانست از مستضعفين و طبقات محروم اجتماعى حمايت نمايند . چهارمين ياور هميشگى محمد ( ص ) على ( ع ) بود كه محافظ او و خانواده‌اش نيز محسوب مىگرديد . او نسبت به سه نفر ديگر جوان‌تر و بدون شك كم‌صبرتر به نظر مىرسيد . ولى در سال 632 او يكى از معدود افراد خانواده اصلى محمد ( ص ) بود كه هنوز باقى مانده بود . ام كلثوم در لشگركشى تبوك فوت نمود و اين بدان معنى بود كه تنها يادگار باقيمانده از خديجه نزد محمد ( ص ) فاطمه ( س ) بود . محمد به شدت دو پسران على ( ع ) ، حسن و حسين ، علاقمند بود . او دوست داشت تا آن دو را بر پشت خود سوار كرده و به دور اطاق بگرداند . اما فرزند جديدى نيز از مريم ( ماريه قبطيه برده مصرى ) به خانواده اضافه شده بود . او دوست داشت ابراهيم را در آغوش گرفته و به دور مدينه بچرخاند . عايشه نسبت به اين موضوع حسادت فوق العاده‌اى را ابراز مىكرد . وقتى محمد ( ص ) از او پرسيد : فكر نمىكنى شبيه من باشد ؟ عايشه پاسخ داد : من كه هيچ شباهتى بين او و شما نمىبينم . محمد ( ص ) پرسيد : نمىبينى چقدر تپل و خوش آب و رنگ است ؟ عايشه با بىتفاوتى پاسخ داد : هركسى كه شير گوسفند بخورد حتما تپل و خوش آب و رنگ مىشود ، 1 شايد در اعتراض به اين‌كه چرا براى اين بچه هر روز شير تازه گوسفند تهيه مىگردد . عليرغم تمامى اين مواظبت‌ها ، ابراهيم در اوايل 632 در بستر بيمارى افتاد و چنين نشان مىداد كه قابل بهبود نيست . محمد ( ص ) در تمامى دوران مريضى او بسيار نگران به نظر مىرسيد و مرتبا از او مواظبت مىنمود . در آخرين لحظات نيز او را در آغوش گرفته و به تلخى مىگريست . تنها چيزى كه او را آرام مىكرد فكر پيوستن به او در جهان ابديت بود . محمد ( ص ) به‌طور فزاينده‌اى نگران مرگ خود مىگرديد ، گوئى ندائى از درون به او هشدار پايان راه را مىداد . بنا به روش هميشگى ، در ماه‌هاى رمضان از جمع دورى گزيده و با خود و خداوند خلوت مىنمود . آن سال ( دهم هجرى ) نيز از ياران خود خواست تا به او اجازه خلوت بيشترى بدهند . ضمنا به فاطمه ( س ) نيز ابراز