فصل هفتم هجرت : راه جديد تاريخ‌نويسان سال 619 ( ميلادى ) را سال حزن و اندوه محمد ( ص ) ناميده‌اند . خديجه اندكى پس از پايان تحريم فوت كرد . او كه دوران شصت سالگى را مىگذراند به شدت از كمبود غذائى صدمه ديده بود . او نزديك‌ترين يار و غمخوار محمد ( ص ) بود و پس از مرگش هيچ كس نمىتوانست جايگزين او گردد . نه ابو بكر صديق ، و نه عمر مشتاق ، هيچكدام نمىتوانستند جايگاه او را نزد محمد ( ص ) پر كنند و اين موضوع بر زندگانى محمد ( ص ) به طرز زيربنائى اثر گذاشت . هنوز زمانى نگذشته بود كه دومين مرگ ، پىآمدهاى خود را به همراه آورد . ابو طالب به شدت مريض شد و واضح بود كه از اين مريضى برنخواهد خاست . پيش از مرگ او قريش آخرين پيشنهاد صلح را مطرح كرد . اگرچه آنها ابو طالب را تحت بيشترين فشار و اذيت قرار داده بودند ، ولى باور داشتند كه او به عنوان يك سيد واقعى چنين پشتيبانى را از افراد قبيله خود به عمل آورده است . پس ابو جهل هيئتى را براى يافتن راه‌حل صلح به نزد او اعزام داشت كه اگر محمد ( ص ) دين آنها را قبول داشته باشد او را رها خواهند كرد . ولى محمد ( ص ) همان پاسخى را داد كه دو سال پيش اعلام داشته بود : « اللّه » واحد است . آنها خشمگين بازگشتند درحالىكه فرياد مىزدند « اللّه » خود بين آنها و محمد ( ص ) قضاوت خواهد كرد .