كه به‌طور متناوب و به عنوان يك نمايش معنوى در داخل خود اين مثال‌ها در جريان است . به همين دليل ، زمانى كه مسلمانان قرآن مىخوانند در حقيقت بيشتر از تاريخ وجود خود با خبر مىشوند تا اهداف تاريخى قرآن براى نجات بشر . آنها تلاشى ذهنى براى برگشت به مبدأ خلقت مىنمايند ، تا بدين وسيله خود را از شرّ وسوسه‌هاى شيطانى نجات بخشند . از همان روزهاى اول ، قرآن مردم را به تفكر و بررسى آثار خداوند در جهان تشويق مىنمود . اين موضوع بخصوص در بيان آثار خلقت خداوند در طبيعت آشكار مىگردد . در دين مسيح ، نوعى تفكر بدبينانه نسبت به جهان خلقت وجود دارد كه معتقد است اين جهان به علت گناه اوليه آدم از جهان وحدت اوليه جدا شده و دور افتاده است . ولى اسلام هم ، همانند دين يهود ، در مورد هبوط آدم و گناه اوليه به معناى تفكر مسيحى آن باورى متفاوت دارد . مرگ و درد و غم در حقيقت عذاب‌هايى براى گناه اوليه آدم نيستند ، بلكه قسمتى از يك برنامه‌ريزى الهى و مقدس مىباشند كه آفرينش بر آن اساس نظم يافته است . دنياى ماده ( جهان كثرت ) از چيزى سقوط نكرده بلكه از ذات خالق آفريده شده است ، و اين دنيا و خلقت آن تجربه‌اى است كه با زبان عقل و هوش بشر قابل توجيه و تفسير نيست . نگاه‌كردن به ماوراء جهان كثرت و پيدا نمودن مبدأ اصلى آن هميشه دغدغه ذهن هنر و دين در طول تاريخ بشر بوده و هست . قرآن مسلمانان را دعوت مىكند كه به جهان اطراف خود نگاه كرده و درباره آثار خلقت خداوند تفكر نمايند : همانا در آفرينش آسمان‌ها و زمين ، و آمد و شد شب و روز و كشتىها كه در دريا به سود مردم روان مىشوند ، و آبى كه خدا از آسمان فرو فرستاد و با آن زمين را پس از مردگىاش زنده كرد و از هر جنبنده‌اى در آن پراكند ، و گرداندن بادها و ابر رام شده ميان آسمان و زمين ، نشانه‌هائى است براى مردمى كه خرد را به كار برند . 19 سنت اسلامى به اهميت به كارگرفتن نيروى فكر و ذهن توصيه مىكند : فيلسوف و صوفى معروف اسلامى محى الدين ابن عربى ( وفات ، 1240 م ) ذهن و انديشه انسان را موهبتى از طرف خداوند براى خلاقيت انسان دانسته و آن را به نوعى ظهور خداوند در درون ما تشبيه مىنمايد . اين نيروى خارق العاده ، مردان و زنان را در مقابل حوادث و رنج‌هاى زندگى كه طبيعت ناخواسته به او تحميل نموده است محافظت مىكند . البته قرآن از مسلمانان نمىخواهد استدلال‌طلبى خود را ترك