به نام خداوند بخشايندهء بخشايشگر به زيد بن ثابت ، از بندهء خدا عمر امير مؤمنان . . . متن همهء نامه در دست نيست . ( 1 ) 368 / 19 نامه‌نگاريهاى عمر و خالد بن وليد دربارهء نوره ( واجبى ) طبرى ص 2525 ( رويدادهاى سال 17 ه ) . به عمر خبر دادند كه خالد بن ، در حمام پس از كشيدن واجبى ، معجونى از زعفران و شراب ، بر تن خود ماليده است . عمر به او نوشت : من آگاه گشته‌ام كه تو بر تن خود ، شراب ماليده‌اى ، حال آنكه خداوند همانگونه كه ظاهر و باطن گناه را حرام دانسته ، ظاهر و باطن شراب را نيز حرام دانسته است . نيز همانسان كه خوردن شراب را حرام گردانيده ، شستشوى با آن را نيز ، حرام گردانيده است . از اين رو ، شراب بر تنهاى خود نماليد كه آن ، ناپاكست . اگر چنين كرده‌ايد ، ديگر مكنيد . خالد در جواب عمر نوشت : ما شراب را كشتيم ولى آن ، به صورتى جز شراب ، وسيلهء شستشو گشت . عمر به او نوشت : به گمان من ، شما خاندان مغيره ، گرفتار درشت گفتارى و گران‌جانى شده‌ايد . خداوند شما را بر اين حال ، نميراند . وى بدينسان ، سخن را به پايان برد .