درود بر شما ، من همراه شما آفريدگارى را مىستايم كه جز او خدايى نيست . اما بعد ، سپاس خداى را كه مشركان را كشت و مسلمانان را پيروز گردانيد ؛ و از ديرباز ، او سرپرست امر مسلمانان بوده و رستگاريشان داده و به دعوتشان نيرو بخشيده است . از اين رو ، پروردگار جهانيان ، بزرگ و پاك است . به امير مؤمنان - كه خداوند گراميش داراد - گزارش مىكنم كه ما به انبوه لشكر روميان كه هيچ‌گاه تازيان مانند آن را نديده بودند ، برخورديم . آنان با اين باور و پندار كه هيچ كس بر ايشان چيره نتواند گشت ، پيش آمدند و با مسلمانان ، سخت كارزار كردند . بدان گونه كه پيروان اسلام هيچ‌گاه و در هيچ كجا چنين پيكارى به خود نديده بودند . خداوند بردبارى را روزى مؤمنان ساخت و بر ايشان يارى فرستاد . پس خداوند دشمن را در هر شهر و درّه و شكاف كوه و دشت ، به كشتار گرفت و مسلمانان لشكر آنان و آنچه دارايى و كالا در آن بود ، به دست آوردند . پس از آن ، من و مسلمانان تا دورترين بخش شام ، در پى آنان تاختيم . من كارگزاران خود را به سوى مردم شام روانه كردم . كسى نزد مردم ايليا گسيل كردم و آنان را به اسلام فرا خواندم . چنانچه بپذيرند ، برادران ما خواهند بود ، و گرنه بايد با خردى و ناتوانى ، به ما گزيت بپردازند . و اگر از اين نيز سرباز زنند ، به سوى ايشان خواهم رفت تا بر آنها فرود آيم و سپس - به خواست خداوند - تا او مسلمانان را به پيروزى نرساند ، از ايشان ، روى بازنگردانم . درود بر تو . ( 1 ) 353 / 31 نامهء عمر بن خطاب به ابو عبيده در پاسخ نامهء او الأزدى ( دو نسخهء خطى پاريس ) ورق 70 / ب ( 126 / ب - 127 / الف ) . از بندهء خدا عمر امير مؤمنان به ابو عبيدة بن جرّاح : درود بر تو . من همراه تو خداوندى را مىستايم كه جز او خدايى نيست . اما بعد ، نامهء تو به من رسيد و در آن ، آنچه پيرامون كشته شدن مشركان به دست خدا ؛ و يارى وى به مؤمنان و نعمتى كه او نصيب ايشان و فرمانبران خود كرده است ، نوشته بودى ، دريافتم . از اين رو ، در برابر نعمتى كه خدا به ما داده است ، او را مىستايم و همراه با سپاسگزارى ، از او مىخواهم كه آن نيكى يعنى پيروزى ما را به انجام رساند . سپس بدانيد كه شما از رهگذر شمار جنگاوران و نيروى نظامى و توانمندى