و فقط به نقد انديشه بپردازند و از هر گونه بدرفتارى و برخورد شخصى يا انتقام از ديگران خوددارى ورزند . عالمان بايد اين كار را با حفظ كرامت و منزلت افراد و با شيوه علمى پيراسته و متين انجام دهند . اين نكته را نيز يادآور مىشويم كه پيامدهاى برانگيختن و طرح اين مباحث بر عهدهء كسى است كه براى نخستين بار به طرح آن پرداخته است نه بر عهدهء كسانى كه به تصحيح و توضيح آن همّت گماشته‌اند . دور از انصاف است كه اين مباحث در فضاى آزاد طرح شود و سپس از ديگران خواسته شود كه سكوت نمايند و متعرّض آن نشوند مگر در خفا و در چهار ديوارى و پشت درهاى بسته يا باز . از چنين درخواستى بايد كه امر به سكوت فهميده شود . اين نوعى انحصار طلبى است كه حق سخن گفتن را در انحصار اين آقا و آن حضرت و الا قرار مىدهد . ( 1 ) 3 - در مسائل دينى و عقيدتى جاى هيچ گونه نرمشى وجود ندارد . بنابراين هيچ كس نبايد چنين توقعى داشته باشد هر چند كه از نزديكان و آشنايان باشد يا از مقام و موقعيتى برخوردار . چرا كه حق و دين بالاتر از همه اعتبارات است . ( 2 ) 4 - مسائل عقيدتى و دينى مخصوص گروه معينى نيست بلكه به همهء مردم با تمام اختلافات و در همه سطوح مربوط مىشود . لذا هر كس حق دارد كه در مقابل هر مقوله‌اى كه اين مسائل را زير سؤال مىبرد ، حساسيت نشان دهد و آن را با اهتمام تمام و احساس مسئوليت پيگيرى كند تا موضع خود را در قبال آن روشن سازد . اما اين مسئوليت را بايد با رعايت حدود توازن و به شيوه علمى واقع‌گرا و متين و مسئولانه انجام دهد . ( 3 ) اين مسأله هنگامى مورد تأكيد قرار مىگيرد كه بدانيم : الف : تقليد در مسائل عقيدتى جايز نيست بلكه هر كس بايد در پى دليل قانع‌كننده و قابل پذيرش باشد . . . بنابراين مسائل عقيدتى همچون مسائل فقهى