( 1 ) 12 - او مىگويد : آنچه گفته ، اجتهاد او است و اين حق همه است كه اجتهاد كنند و با ديدگاه ديگران مخالفت نمايند . مىگوييم : اشكال ندارد كه هر كس اجتهاد كند و با ديدگاه ديگران مخالفت نمايد . البته در صورتى كه فقط و فقط به خود او مربوط باشد و صرفا بيانگر عقيدهء شخصىاش و ديگران را در بر نگيرد . اما اگر اين فرد بخواهد اجتهاد خود را كه با اصول و مبانى ثابت مذهب كه با براهين قاطع اثبات شده و متون صحيح ، صريح و متواتر بر آن دلالت دارد ، مخالف است ، در ميان مردم منتشر سازد و آنان را به گفته‌هاى خويش دعوت نمايد ، در چنين حالتى بايد موضع ما در قبال او با موضعى كه در قبال آن يكى اتخاذ مىكنيم ، فرق داشته باشد . بايد افكار و ديدگاههاى وى را نقد و بررسى كرد و مردم را از گرايش به اين افكار مخالف با حقايق و اصول مذهب بازداشت و به روشنگرى پرداخت و تفاوت و اختلاف ديدگاه وى با آراء و عقايد آنان را توضيح داد . هنگامى لزوم مقابله و رويارويى با گفته‌ها و ديدگاههاى وى مورد تأكيد قرار مىگيرد كه ببينيم انديشه‌هايش را به عنوان انديشه هماهنگ با افكار علماى ما و تحت شعار تجدّد و نوگرايى براى مردم بيان مىكند و حاضر نيست اقرار كند كه اين افكارش با بسيارى از حقايق ثابت عقيدتى و ايمانى مخالف است . اين امر با امانت انديشه وظيفه اخلاقى انسان ناقل و ناقد هيچ گونه سازگارى ندارد . ( 2 ) 13 - ملاحظه مىشود كه برخى بيش از اندازه به عقل خود اعتماد مىكنند و به آن نقش اساسى و تصميم‌گيرى قاطع مىدهند . اين امر گاهى اوقات در مسائلى ديده مىشود كه عقل جايى ندارد . اينان با اين ادعا كه عقل ، علل احكام را درك مىكند ، آن را معيار و مقياس همه چيز قرار مىدهند . لذا متون را به آن عرضه مىكنند ، اگر محتواى آن را درك كرد و با آن هماهنگ و سازگار بود ، مىپذيرند و الّا