( 1 ) 11 - شايد وى براى درمان علمى گفته‌هاى خود اظهار دارد كه انگيزه‌هاى شخصى است و سپس به بيان تحليلها و غيبگوييها و تهمتهاى ناروا روى آورد تا مردم بدان مشغول شوند و حقيقت مطلب را فراموش نمايند . ما نمىخواهيم احدى را وادار كنيم كه به همگان حسن ظن داشته باشد هر چند معتقديم كه حسن ظن - خصوصا - در سطوح علمى چيزى است كه برادران اسلامى و ايمانى ما بدان فرا مىخوانند . ليكن كسانى را كه سرگرم مباحث علمى هستند به يك نكته كه خداوند سبحان واجب كرده توجه مىدهيم و آن اينكه از تهمت ، افترا و غيبگويى كه تجاوز به كرامت مردم بدون اثبات طرق شرعى است ، بپرهيزند و بدانند كه اين تعدّى و تجاوز مردود است و مخالفت با احكام شرع و وجدان . ( 2 ) در اينجا دو نكتهء ديگر را نيز يادآورى مىكنيم : الف - چنين فهمى از مسائل از ارزش طرح علمى و فكرى ارائه شده بوسيلهء اين درمان نمىكاهد ، در حالى كه چه بسا مىخواهد با چنين شيوه‌هايى مانع تأثير آن شود ، بلكه روح علمى و متانت دليل ، معيار و ميزان پذيرش يا ردّ مسائلى است كه وجههء همت ماست و در نردبان اولويتهاى ما قرار دارد . ب - ممكن است توجيهى براى اين سوء ظن پيدا نكنيم زيرا اين معيارهاى شرعى است كه بايد بر موضع رفتار ما حاكم باشد خصوصا هنگامى بين دو طرف محاوره ، رابطهء دوستى طولانى برقرار باشد . اين در صورتى است كه يك طرف نخواهد به ترويج اين افكار و تقويت و تحكيم آن با جوش و خروش بپردازد و احساس مسئوليت علمى و شرعى طرف مقابل را براى بيان آنچه حق و راستى مىداند ، برانگيزد . در چنين حالتى جاى هيچ‌گونه حرج و چشم‌پوشى نيست بلكه اگر به معارضه برنخيزد جاى هر گونه ترديد مقبول و معقول و قابل توجيه در راستى و درستى او هست .