در پاسخ اينان مىگوييم : اولا : اگر نقد و بررسى افكار موجب رسوايى است مىبايست از اساس درهاى علم و معرفت بسته و نقد سازنده ممنوع باشد . در حالى كه در طول تاريخ نقد انديشه‌ها حتى افكار بزرگان انديشمندان ، صفت بارز متفكران و عالمان خصوصا پيروان مكتب اهل بيت عليهم السّلام بوده است . ثانيا : افشاى ممنوع ، افشاى مسائل شخصى افراد است نه نقد سازنده و واقع‌گرا و تصحيح اشتباه افراد در عقيده ، ايمان و انديشه . اين از مسائلى نيست كه مىبايست حريم اشخاص حفظ شود تا نقد آن ممنوع باشد . خصوصا هنگامى كه اين اشتباه موجب اشتباه در عقايد ، امور دينى و مفاهيم ايمانى مردم شود . حفظ دين مردم از حفظ حريم افرادى كه موجب سستى آن شده يا بدان دست‌اندازى مىكنند ، سزاوارتر و واجب‌تر است . انسان بايد حد خود را بشناسد و پا از آن فراتر ننهد و به نكوهش قضايا و اصول ثابت دين ، عقيده و ايمان مردم نپردازد . ثالثا : نقد انديشه نه جنايت است و نه افشاگرى بلكه اصرار در طرح بدون دقّت علمى مسائل مربوط به اصول ثابت دينى ، مذهبى ، تاريخى ، . . . و تجاوز از حدود طبيعى است كه به رسوايى صاحب خود مىانجامد . ( 1 ) 4 - برخى گمان مىبرند كه خدشه وارد كردن به بعضى از اصول ، گونه‌اى نوآورى در انديشه يا فرهنگ اسلامى يا تاريخى و مانند آن است . اما حقيقت اين است كه چنين كارهايى عموما بيانگر بازگشت به طرح امورى است كه ديگران در روزگاران گذشته آن را مطرح نموده‌اند و بسيارى از آنان هم اكنون نيز در مناقشات خود با شيعه اماميه گوشه‌هايى از آن را بيان مىكنند و در لابلاى احتجاجات كلامى و مذهبى آنان پراكنده است و بر پژوهشگران آگاه پوشيده نيست . و به حمد اللّه شيعه