شوهر از انگيزهء لازم براى مقاومت در برابر آن و از طريق دين ، عقيده ، قداست ، اخلاق و شرف انسانى برخوردار است . زيرا مبارزه طلبى با او در مورد مهمانانش بود و در مسأله‌اى كه به شرف ، كرامت ، دين ، اخلاق و رسالت او مربوط مىشد . ( 1 ) قضيهء زهرا عليها السّلام و آنچه پس از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بر او گذشت ، نيز يك حادثه تاريخى است كه به لحاظ دلالتهاى التزامىاش بسيار مفيد است . زيرا فرق است بين اين كه گفته شود كه غاصبان خلافت بلافاصله پس از رحلت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله ، چنان زهرا عليها السّلام را زدند كه جنينش سقط شد و پهلوى مباركش شكست ، و بين اينكه بعضى مىگويند : غاصبان خلافت فقط تهديد كردند كه خانه فاطمه عليها السّلام را آتش خواهند زد . سپس گفته مىشود : آنان به فاطمه عليها السّلام احترام مىگذاشتند يا لا اقل به واسطهء موقعيت و احترامى كه نزد مردم داشت ، از بدرفتارى با او مىترسيدند . اين بدان معنى است كه تهديد آنان صورى بود نه جدى . سپس ديگران مجالى مىيابند كه بگويند : آنان در مسأله خلافت اجتهاد كردند ولى دچار اشتباه شدند و به خطا رفتند . ( 2 ) سپس به منظور آماده‌سازى مخاطب براى پذيرش اينكه آنان در غصب خلافت مأجورند ، مىگويد : « پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بر امامت على عليه السّلام تأكيد كرد اما صحابه نص او را به گونه‌اى ديگر فهميدند » . يعنى مسأله غصب خلافت نه اقدامى عدوانى بود و نه غصب يك حق معلوم ، بلكه فقط و فقط فهم بد سخن رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله بود كه آن هم منحصر به متجاوزان و غاصبان نبود بلكه همهء صحابه آن را به همين نحو فهميدند . چه در جاى ديگر مىگويد : « پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در غدير بر [ امامت ] على عليه السّلام تأكيد كرد اما طبيعت سخن او مردم را به شك مىاندازد » . بنابراين از شما مىخواهند كه بگوييد : الف ، سپس بگوييد : ب ، و همين‌گونه تا آخر .