( 1 ) مجلسى اوّل اين حديث را صحيح خوانده است . « 1 » بنابراين حكم برخى به ضعف اين روايت جاى تأويل دارد . زيرا ظاهرا منظور از ابو عبيده ، ابو عبيدهء حذّاء يعنى زياد بن ابى رجاء است كه ثقه و مورد اعتماد است . ما سبب اينكه برخى او را مدائنى دانسته‌اند ، نمىدانيم . در حالى كه نديده‌ايم كه ابن رئاب روايتى از اين مدائنى نقل كرده باشد . از مدائنى جز يك روايت نقل نشده است . شايد از اشتباه راويان باشد كه به غلط به او نسبت داده‌اند . هرگاه ابو عبيده گفته شود ، منظور ابو عبيدهء حذّاء است خصوصا كه ابن رئاب چندين روايت از او نقل كرده در حالى كه چيز قابل اعتنايى از مدائنى ندارد . « 2 » ( 2 ) جالب توجه اينكه همين گوينده در حاشيه بر اين حديث مىگويد : « اين روايت ظاهر در اين است كه علم فقط به پيشامدهاى مربوط به ذريهء زهرا عليها السّلام اختصاص دارد ، در حالى كه بر مبناى روايت ديگر ، اعم از آن است . حتى از ظهور زنادقه در سال 128 ه . ق سخن مىگويد و اين چيزى است كه امام باقر عليه السّلام در مصحف فاطمه عليها السّلام خوانده است » . مىگوييم : در نهايت اينكه روايت مذكور اثبات مىكند كه جبرئيل دربارهء وقايعى كه بر فرزندان زهرا عليها السّلام خواهد گذشت ، با او سخن گفته است و چيزى در اين روايت نيامده كه بر نفى وجود اخبار غيبى ديگر در مصحف زهرا عليها السّلام دلالت كند . روشن است كه اثبات ، نفى ما عدا نمىكند . ( 3 ) همچنين در اين روايت چيزى نيست كه دلالت كند اين روايت در صدد نفى علوم و امور ديگرى در مصحف زهرا عليها السّلام است . اما به يك نكته مورد اهتمام فاطمه عليها السّلام كه آن را به على عليه السّلام مىگويد ، توجه مىدهد . چه دربارهء وقايعى است كه

--> ( 1 ) روضة المتقين ، ج 5 ، ص 342 ؛ مرآة العقول ، ج 3 ، ص 59 ؛ ج 5 ، ص 314 . ( 2 ) ر . ك : مجمع رجال الحديث ، ج 21 ، صص 233 - 236 .