معذور نخواهد بود ، بيت : اگر بينى كه نابينا به چاهست * اگر خاموش بنشينى گناهست پس ، بدان اى عزيز ! - اعزّك « 1 » اللّه فى الدارين - كه اگر چه بسيارى از كتب اصحاب به مثالب و معايب ابو مسلم مروزى كذّاب ، ناطق است ، امّا چون كتابى در اين باب به جامعيّت « انيس المؤمنين » كه از مؤلّفات مولى الاجلّ الأفضل فاضل الدّين محمّد بن اسحاق بن محمّد حموينى به نظر اين ذرّهء احقر نرسيده ، به خاطر شكسته خطور كرد كه باب ششم را از ابواب آن كتاب كه مشتمل است بر حالات ابو مسلم مروزى مرتاب به عيادت مؤلّف كه از جملهء تلامذهء شيخ على بن عبد العالى است انتخاب نمايد و آن را به مقدمه‌اى و خاتمه‌اى بيارايد ، و بعد از اتمام ، آن را به « ابيات المختار و انيس الابرار » موسوم گرداند . . . » سپس مؤلّف يك مقدّمه از خود و بعدا باب ششم كتاب « انيس المؤمنين » را تماما مىآورد ، پس از آن يك خاتمه از خود ذكر مىكند و در اواخر آن خاتمه به همان هدف اصلى كه تأييد مرحوم مير لوحى باشد ، بازگشت مىكند ، كه چند جمله از آن را كه در شناسايى مرحوم مير لوحى مؤثّر است ذكر مىكنيم : « پس ، ظاهر شد كه دوستان ابو مسلم لعين با حضرات ائمّهء معصومين عليهم السّلام دشمن‌اند و هرگاه جماعتى با ائمّهء طاهرين عليهم السّلام دشمن باشند ، اگر با سيّد صالحى كه عمر خود را صرف قرآن و حديث و مناقب و فضائل اهل البيت عليهم السّلام نموده و شب و روز در

--> ( 1 ) . اينجا چنين بود : « عزيزان عزّك » اصلاح شد .