مرحوم حاج آقا بزرگ تهرانى در « الذريعة » ، كتاب « الرجعة » را همان كتاب « الغيبة » دانسته و مىگويد كه : نزد مرحوم مير لوحى بوده و از آن در كتابش به نام « كفاية المهتدى » نقل احاديث كرده « 1 » . در صورتى كه مرحوم مير لوحى رحمه اللّه در اوّلين حديث اين كتاب ( كه ظاهرا اوّلين حديث كتاب فضل بن شاذان نيز بوده ، چنانچه مرحوم حاج آقا بزرگ دربارهء مختصر آن ، تأليف : على بن عبد الكريم بن عبد الحميد نيلى نجفى ذكر كرده ) نقل مىكند كه اوّلين حديث آن كتاب از محمّد بن اسماعيل بن بزيع از حمّاد بن عيسى از ابراهيم بن عمر اليمانى از ابان بن ابى عيّاش از سليم بن قيس است « 2 » ؛ مىگويد : « . . . فى كتابه الموسوم ب ( اثبات الرجعة ) . . . » بنابراين ، ظاهر آن است كه آنچه مرحوم مير لوحى در اين كتاب نقل مىكند از همان كتاب « اثبات الرجعة » مىباشد نه كتاب « الرجعة » و يا « كتاب الغيبة » ، و على كلّ حال دست‌يابى به اين كتاب كه مرحوم مير لوحى احاديثش را نقل كرده براى ديگر علماى پس از او تاكنون مانند مرحوم مجلسى رحمه اللّه حاصل نشده ، چنانچه مرحوم حاجى نورى رحمه اللّه و مرحوم حاج آقا بزرگ تهرانى رحمه اللّه بدان تصريح كرده‌اند ، ولى در « الذريعة » چنين مىگويد : « و قال الحاج ميرزا إبراهيم امين الواعظين الاصفهانى : أنّ نسخة منه موجودة عندي بأصفهان و لعلّه مختصر غيبته الآتى فى الميم ، فراجعه » « 3 » مرحوم مير لوحى در اربعين خود ، بيست و پنج حديث را از همين كتاب فضل بن شاذان با سندهاى بسيار معتبر و واسطه‌هاى كم تا برسد به امام معصوم عليه السّلام نقل

--> ( 1 ) . « الذريعة » ج 16 / صفحهء 78 . ( 2 ) . « الذريعة » ج 20 / صفحهء 201 . ( 3 ) . « الذريعة » ج 16 / صفحهء 78 .