در حالى بود كه عمرو عاص او را از نوشتن نامه منع كرده بود ، و بعد از روزى كه امير المؤمنين عليه السّلام عمرو عاص را از روى اسبش به زمين انداخت احدى از قريش بيش از او به آن حضرت احترام نمىكرد . عمرو عاص ( اين اشعار را در بارهء معاويه ) گفت : الا للَّه درّك يا بن هند * و درّ المرء ذى الحال المسود أ تطمع لا ابا لك في علىّ * و قد قرع الحديد على الحديد و ترجو أن تخادعه بشكّ * و ترجو أن يهابك بالوعيد و قد كشف القناع و جرّ حربا * يشيب لهولها رأس الوليد له جاواه مظلمة طحول * فوارسها تلهّب كالاسود يقول لها اذا رجعت اليه * و قابل بالطّعان القوم عودى فان وردت فاوّلها ورودا * و ان صدرت فليس بذى ورود و ما هى من ابى حسن بنكر * و ما هى من مسائك بالبعيد و قلت له مقالة مستكين * ضعيف القلب منقطع الوريد طلبت الشّام حسبك يا بن هند * من السّوءات و الرّأى الزّهيد و لو اعطاكها ما ازددت عزّا * و ما لك في استزادك من مزيد فلم تكسر بهذا الرّأى عودا * سوى ما كان لا بل دون عود ( معناى اشعار چنين است : ) اى پسر هند ، جزاى تو با خدا باشد ، و جزاى هر كسى كه صاحب حال بدى باشد . اى بىپدر ، تو در بارهء على طمع مىكنى ، در حالى كه آهن بر آهن كوبيده شده است « 9 » ؟ ! تو اميد دارى با شكّ خود بر او حيله كنى و او از ترساندن تو بترسد ؟ و اين در حالى است كه

--> ( 9 ) كنايه از بر هم خوردن شمشيرها و نيزه‌ها در ميدان جنگ است .