اللَّهِ ، لا تُكَلَّفُ إِلَّا نَفْسَكَ « 40 » ، « در راه خدا جهاد كن كه مكلّف جز خودت نيستى » ، و فرموده : حَرِّضِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى الْقِتالِ « 41 » ، « مؤمنين را بر جنگ ترغيب كن » . من و تو ( اى على ) دو مجاهد بوديم . آن مدت كه در مكه ماندم مأمور به جنگ نشدم ، و سپس خداوند مرا به جنگ مأمور نمود ، چرا كه دين و شرايع و سنّتها و احكام و حدود و حلال و حرام جز با من شناخته نمىشوند . مردم بعد از من رها مىكنند آنچه خداوند به آنان دستور داده و آنچه من در بارهء تو به ولايتت دستور دادهام و حجت تو را ظاهر ساختهام ، و اين كار را عمدا و بدون آنكه جاهل باشند و نه اينكه در اين مورد بر آنان مشتبه شده باشد انجام مىدهند ، بخصوص بخاطر آن رفتارهايى كه از قبل بعنوان مخالفت با خداوند انجام دادهاند . پس اگر يارانى بر عليه آنان يافتى با آنان جهاد كن و اگر يارانى نيافتى دست نگه دار و خون خود را حفظ نما ، چرا كه اگر با دشمنى با آنان مقابله كنى و از آنان جدا شوى تو را مىكشند . و اگر تابع تو شدند و اطاعت تو را كردند آنان را به حق وادار كن و گر نه رها كن . و اگر ترا اجابت كردند و دشمنانت با تو اعلان جنگ دادند ، تو نيز با آنان اعلام جنگ نما و با آنان جهاد كن ، و اگر يارانى نيافتى دست نگهدار و خون خود را حفظ كن . و بدان كه اگر آنان را دعوت كنى تو را اجابت نمىكنند ، ولى اين را ترك مكن كه حجّت را بر آنان تمام كنى . تو اى برادرم مثل من نيستى ، از اين جهت كه من حجّت تو را به پا نمودهام و آنچه خداوند در بارهء تو نازل كرده ظاهر نمودهام ، و هيچ كس ندانسته كه من پيامبر خدايم و حق و اطاعت من واجب است تا هنگامى كه براى تو ظاهر نمودم « 42 » . من حجّت تو را ظاهر نموده و براى خلافت تو قيام كردهام ، پس اگر در بارهء آنان سكوت كنى گناه نكردهاى و اگر حكم كنى و مردم را دعوت كنى هم گناه نكردهاى . ولى

--> ( 40 ) سورهء نساء : آيهء 84 . ( 41 ) سورهء انفال : آيهء 65 . ( 42 ) « ج » : هيچ احدى نيست مگر آنكه مىداند پيامبر صلى اللَّه عليه و آله فرموده است : حق و اطاعت من واجب است .