إِبْراهِيمَ هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِينَ مِنْ قَبْلُ وَ فِي هذا لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيداً عَلَيْكُمْ وَ تَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ ، فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ اعْتَصِمُوا بِاللَّهِ هُوَ مَوْلاكُمْ فَنِعْمَ الْمَوْلى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ « 27 » ، « اى كسانى كه ايمان آوردهايد ركوع و سجود بجا آوريد و پروردگار خود را عبادت كنيد و كار نيك انجام دهيد به اميد آنكه رستگار شويد . در راه خدا آن طور كه سزاوار است جهاد كنيد . او شما را برگزيد و در دين بر شما سختى قرار نداد ، دين پدرتان ابراهيم كه از قبل شما را مسلمان ناميد ، و در اين باره تا پيامبر شاهد بر شما باشد و شما شاهدان بر مردم باشيد . نماز را به پا داريد و زكات را بپردازيد و به كمك خداوند خود را از معصيت باز داريد . او صاحب اختيار شماست و خوب صاحب اختيار و خوب يارىكنندهاى است » . ( وقتى اين آيه نازل شد ) سلمان به پا خاست و عرض كرد : يا رسول اللَّه ، اينان چه كسانى هستند كه تو بر آنان شاهدى و آنان بر مردم شاهدند ، و خداوند آنان را برگزيده و در دين بر آنان سختى قرار نداده ، همان كه دين پدرشان ابراهيم است ؟ فرمود : از اينان فقط سيزده نفر قصد شده و هيچ كس ديگرى از امت قصد نشده است . سلمان پرسيد : يا رسول اللَّه ، آنان را براى ما بيان فرما ؟ فرمود : « من و برادرم و يازده نفر از فرزندانم » . حاضرين در مجلس گفتند : آرى به خدا قسم . على عليه السّلام در جانشينان پيامبر صلى اللَّه عليه و آله ( 1 ) فرمود : شما را به خدا قسم مىدهم ، آيا مىدانيد كه پيامبر صلى اللَّه عليه و آله خطابهاى ايراد كرد - كه بعد از آن خطابهاى ايراد نكرد - و فرمود : « اى مردم ، من در ميان شما دو چيز گرانبها باقى مىگذارم : كتاب خدا و عترتم يعنى اهل بيتم . به اين دو تمسّك جوئيد كه هرگز گمراه نمىشويد . خداوند لطيف خبير به من خبر داده و به من وعده داده است كه اين دو از يك ديگر جدا نمىشوند تا بر سر حوض كوثر بر من وارد شوند » . عمر بن خطاب در حال شبه غضب برخاست و گفت : يا رسول اللَّه ، آيا همهء

--> ( 27 ) سورهء حج : آيهء 78 .