بر صحّت آن متّفق شدهاند ، و من هم در آن حديث پيرو آنان شدهام ، و نيز مطالب ديگرى كه بعدا از غير آنان از اهل حق شنيدهام . هنگامى كه مريض شدم تصميم گرفتم اين نوشته‌ها را بسوزانم ، ولى از اين اقدام خوددارى كردم و متوجه خطا بودن آن شدم . اگر مىتوانى با من عهد و پيمان الهى قرار ده كه تا من زنده هستم آن نوشته‌ها را به هيچ كس خبر ندهى ، و بعد از مرگ من از آنها براى كسى نقل نكنى مگر كسى كه مانند خود به او اطمينان داشته باشى ، و اگر برايت اتفاقى پيش آمد آنها را نزد كسى از شيعيان على بن ابى طالب عليه السّلام كه به او اطمينان داشته باشى و داراى دين و آبرو باشد بسپارى . ابان مىگويد : من اين شرائط را برايش متعهد شدم . او هم نوشته‌ها را به من تحويل داد و همهء آنها را برايم خواند . سليم بعد از تحويل كتاب مدت زيادى زنده نماند و از دنيا رفت . خدا او را رحمت كند . تأييد كتاب از سوى حسن بصرى ( 1 ) ابان مىگويد : بعد از سليم در آن نوشته‌ها نظر كردم و به مطالب آن اطمينان پيدا كردم . ولى مطالب آن بزرگ به نظرم آمد و مشكل جلوه كرد ، زيرا در آنها هلاكت همهء امّت محمد صلى اللَّه عليه و آله از مهاجرين و انصار و تابعين ، به جز على بن ابى طالب عليه السّلام و اهل بيت او و شيعيانش بود . بعد از ورود به بصره اوّل كسى كه ملاقات كردم حسن بن ابى الحسن بصرى بود كه در آن روز خود را از شرّ حجاج پنهان كرده بود . حسن بصرى در آن ايام از شيعيان على بن ابى طالب عليه السّلام و از مفرطين آنها به حساب مىآمد ، و از اينكه در جنگ جمل يارى آن حضرت و جنگ به همراه او از دستش رفته بود اظهار پشيمانى مىكرد و حسرت مىخورد « 12 » .

--> ( 12 ) حسن بصرى بدون شك از دشمنان امير المؤمنين عليه السّلام است ، و ابان هم با كلمهء « در آن روز » و « در آن ايام » به نفاق او اشاره مىكند . در بارهء احوال حسن بصرى به بحار : ج 2 ص 64 و ج 42 ص 141 مراجعه شود .