خلعت مىداد . هر سال از خزانه خويش به همه پاداش مىداد و مبالغى ميان تهيدستان پخش مىكرد . علويان و شاعران و كسان ديگرى كه به دربار او مىآمدند ، مورد نوازش وى قرار مىگرفتند . سلطان غياث الدين ، خود مردى دانشمند بود و اهل فضل و ادب به شمار مىرفت و خطى زيبا داشت و به فن بلاغت آشنا بود . او - كه خدايش بيامرزاد - به خط خود قرآن مىنوشت و وقف مدارسى مىكرد كه ساخته بود . نسبت به مذاهب نيز تعصبى نشان نمىداد و مىگفت : « تعصب در مذهب از سلطان قبيح است . » چيزى كه بود ، خود او مذهب شافعى داشت و به شافعيان مىگرويد بىاينكه آنان را عليه ساير مذاهب برانگيزد يا به آنان امتيازى بيش از آنچه استحقاق داشتند بدهد .