كنند . » ملوك فرنگيان هم گفتند : « وقتى پول‌ها و اسيران و صليب بزرگ را به ما داديد ، از كسانى كه پيش خود نگاه داشته‌ايم ، گروهى را انتخاب مىكنيم و آزاد مىسازيم . » صلاح الدين كه اين پاسخ را شنيد دريافت كه فرنگيان در انديشه نيرنگبازى و فريبكارى هستند . اين بود كه پولى نپرداخت و فرستاده فرنگيان را باز گرداندند و براى آنان پيام داد كه : ما اين پول‌ها و اسيران و صليب بزرگ را در اختيار شما مىگذاريم و براى پرداخت بقيه پول نيز گروگان مىدهيم تا شما كسان ما را آزاد كنيد و فرقه داويه نيز حفظ گروگان و وفادارى به اين پيمان را تضمين نمايد . فرنگيان پاسخ دادند : « ما سوگند نمىخوريم . فقط وقتى صد هزار دينارى كه جمع كرده‌ايد ، با اسيران و صليب بزرگ براى ما فرستاديد ، ما هم از ياران شما هر كه را كه بخواهيم آزاد مىكنيم و هر كرا هم كه بخواهيم نگه مىداريم تا اينكه بقيه پول برسد . » در اين جا مسلمانان به حيله فرنگيان پى بردند و دانستند كه آنها مىخواهند فقط غلامان لشكر و تنگدستان و كردان و كسانى را كه به كارى نمىآيند ، آزاد كنند و اميران و ثروتمندان را پيش خود نگاه دارند و تا سر بها از يكايك آنها نگيرند آزادشان نكنند . از اين رو ، سلطان صلاح الدين ، ديگر پاسخى به آنان نداد . روز سه شنبه بيست و هفتم ماه رجب ، * فرنگيان همه ، سوار و پياده ، از عكا بيرون آمدند و به حول و حوش روى آوردند .