كرد و او را تهديد نمود كه بر شهرهاى وى خواهد تاخت و آنها را خواهد گرفت . خوارزمشاه نيز كسى را نزد ملك ختائيان فرستاد تا پيش او از دست غياث الدين شكايت كند و بگويد : « اگر با فرستادن لشكر ، خوارزمشاه را يارى نكنى ، غياث - الدين شهرهاى او را خواهد گرفت ، همچنان كه بلخ را تصرف كرد . بعد از آن نيز به شهرهاى ختائيان حمله خواهد برد و جلوگيرى از لشكر غياث الدين براى ختائيان دشوار خواهد بود و زبون خواهند ماند و نخواهند توانست كه آنها را از ما وراء النهر برانند . » پادشاه ختائيان نيز لشكرى انبوه بسيج كرد و فرماندهى لشكر را نيز به اميرى داد كه معروف به طانيكوا بود و براى او حكم وزير را داشت . طانيكوا و لشكريانش در ماه جمادى الآخر از رود جيحون گذشتند . فصل زمستان بود و شهاب الدين ، برادر غياث الدين غورى ، در شهرهاى هندوستان به سر مىبرد و لشكريان غور نيز همراه او بودند . ملك غياث الدين هم به بيمارى نقرس دچار بود و اين بيمارى ، نمى گذاشت كه او راه برود . از اين رو ، وى را در تخت روان حمل مىكردند . كسى كه فرماندهى لشكر او را بر عهده مىگرفت و جنگ‌ها را رهبرى مىكرد ، برادرش ، شهاب الدين ، بود . همين كه ختائيان به جيحون رسيدند ، خوارزمشاه رهسپار