صاحب حماة ، و اسد الدين شيركوه بن محمد بن شيركوه ، صاحب حمص ، و لشكر موصل و ياران ديگر ملك افضل رهسپار دمشق شدند . همه آنها در دمشق گرد هم آمدند و در نگهدارى شهر با يك ديگر همدست شدند زيرا مىدانستند كه اگر ملك عزيز عثمان بر دمشق دست يابد ، شهرهاى ايشان را نيز خواهد گرفت . ملك عزيز عثمان همين كه به اجتماع و همدستى آن سرداران و سپاهيان انبوه پى برد ، دانست كه توانائى تصرف آن شهر را ندارد . در اين هنگام بود كه ميان ايشان پيك و پيام‌هائى درباره صلح رد و بدل گرديد . سرانجام قرار شد بيت المقدس و آنچه از توابع فلسطين نزديك بيت المقدس است به ملك عزيز عثمان تعلق گيرد . دمشق و طبريه و توابع آن و غور در اختيار ملك افضل باشد ، همچنان كه پيش از آن بود . جبله و لاذقيه را هم كه بر كرانه شام قرار داشتند ، ملك افضل به برادر خويش ، ملك ظاهر ، ببخشد . تيولى هم كه ملك عادل ، اول در مصر داشت مجددا از آن او باشد . بر اين قرار همه توافق كردند . ملك عزيز به مصر برگشت و فرمانروايان ديگر نيز به شهرهاى خويش مراجعت كردند .