نجات دهند . وقتى پرچم‌هاى سپاه خليفه آشكار شد دبيس و يارانش در خواب بودند . خليفه در ساحل رود دياله رحل اقامت افكند . دبيس در غرب نهروان فرود آمده بود و از آنجا پلى به شرق نهروان امتداد داشت . دبيس همين كه چشمش به شمسهء خليفه افتاد ، روبروى خليفه زمين را بوسه داد و گفت : « من بندهء رانده شده‌اى هستم و امير المؤمنين بايد از گناه بندهء خود در گذرد . » خليفه بر حالش رحمت آورد و به صلح با او تن در داد . وقتى وزيرش جلال الدين بن صدقه نيز از راه رسيد ، فكر او را مورد ستايش قرار داد . آنگاه دبيس سوار شد و در برابر سپاهيان سعد الدولهء يرنقش زكوى ايستاد و با ايشان به گفتگو و شوخى پرداخت . بعد وزير به سربازان پياده دستور داد كه در پايان روز جسر را بكشند . پس از برقرار شدن جسر دبيس به سوى ملك طغرل روانه شد خليفه نيز قشونى را با وزير خود به دنبال وى فرستاد و خود به - بغداد بازگشت . مدت غيبت او از بغداد بيست و پنج روز بود . سپس ، وقتى ملك طغرل و دبيس ، از عراق برگشتند كه در خدمت سلطان سنجر برسند ، در راه به همدان رفتند و پرداخت مبالغ كثيرى را به مردم همدان تحميل كردند و به زور گرفتند . وقتى خبر اين گونه اعمال به سلطان محمود رسيد به سركوبى آنان شتافت . ولى آنها از دست او گريختند . لشكريان سلطان محمود تا سرحد خراسان به تعقيب آنان پرداختند . دبيس و ملك طغرل با كسان خود وارد خراسان شدند و خود