با عجله به سوى كشتىهاى خود رفتند و با دست خود بسيارى از اسب‌هاى خود را كشتند . مسلمانان چهار صد رأس از آنها به غنيمت گرفتند . و از آن هزار و يك اسب فقط يك اسب براى آنها ماند . مسلمانان تمام چيزهائى را كه از فرنگيان بر جاى مانده بود به غنيمت بردند و تمام كسانى را هم كه نتوانستند سوار كشتىهاى خود شوند از دم شمشير گذراندند . فرنگيانى كه سوار كشتىهاى خود شده بودند هشت روز در كشتىها ماندند بى اينكه بتوانند در خشكى فرود آيند . وقتى از نجات ياران خود كه در قلعهء ديماس گرفتار مانده بودند ، نااميد شدند ، آنجا را ترك گفتند و رفتند در حالى كه مسلمانان همچنان تكبير گويان فرياد مىزدند و آنان را تهديد مىكردند . لشكريان اسلام كه از فرط زيادى ، به شمارش در نمىآمدند ، در قلعهء ديماس ماندند و آنجا را محاصره كردند ولى به علت قوت و استحكامى كه داشت نتوانستند آن را فتح كنند . وقتى آب در قلعه براى فرنگيان ناياب شد و از پيكار شبانه روزى به تنگ آمدند ، دروازه قلعه را گشودند و خارج گرديدند . تمام آنها تا آخرين نفر به قتل رسيدند . اين واقعه در روز چهار شنبه نيمهء جمادى الآخر سال 517 هجرى اتفاق افتاد . مدت اقامت فرنگيان در آن قلعه شانزده روز بود . امير حسن مژده شكست خوردن فرنگيان را به ساير شهرها فرستاد . شاعران نيز دربارهء اين پيروزى اشعارى ساختند كه ما به خاطر احتراز از طول كلام از ذكر آنها خوددارى مىكنيم .