از كار سلطان مغرب فراغت يافتند شرح مىدهم براى اينكه حوادث مربوط به اين امر را پشت هم دنبال كرده باشيم . ابن تومرت در دورهء جوانى بدنبال تحصيل دانش در شهرهاى شرق مسافرت كرده بود . او مردى فقيه ، فاضل ، عالم به شريعت اسلام ، حافظ حديث ، آشنا به اصول دين و فقه ، آگاه و متبحر در علوم عربى شمرده مىشد . مردى پارسا و پرهيزكار بود و در سفرهاى خود وقتى به عراق رسيد از صحبت غزالى و كيا برخوردار شد و در اسكندريه نيز با ابو بكر طرطوشى ملاقات كرد . مىگفتند او راجع به كارهائى كه براى فرمانروائى در مغرب انجام داد با غزالى گفتگو كرده و غزالى به او گفته بود كه : « چنين كارهائى در اين شهرها پيشرفتى ندارد و انجام آنها از امثال ما ممكن نيست . » اين قول بعضى از مورخين عرب است . ولى صحيح آن است كه او به خدمت غزالى نرسيد و از عراق به حج رفت و به مغرب بازگشت . وقتى در اسكندريه سوار كشتى شد و روانهء مغرب گرديد ، در كشتى از تمام كارهاى ناستوده‌اى كه مسافران انجام ميدادند جلوگيرى كرد و بدكارى را به نيكوكارى تبديل نمود . مسافران را به اقامهء نماز و قرائت قرآن ملزم ساخت تا به مهديه رسيد . در آن زمان - يعنى سال 505 هجرى قمرى - يحيى بن تميم در مهديه سلطنت مىكرد .