كه بامداد براى حمله به بنى ربيعه به يك ديگر ملحق شوند . وقتى افراد قبيلهء بنى ربيعه از حركت فرنگيان آگاه شدند خواستند محل اقامت خود را ترك گويند و بروند ولى امير آنان ازين كار منعشان كرد . لذا ماندند و براى پيكار آماده شدند . جنگاوران بنى ربيعه به يكصد و پنجاه سوار بالغ مىشدند . فرنگيان نيز يكصد و پنجاه سوار بودند كه آنجا رسيدند و گمان مىكردند كه جوسلين و افرادش پيش از آنان رسيده‌اند يا عنقريب خواهند رسيد . ولى حقيقت اين بود كه او و افرادش راه را گم كرده بودند . بنابر اين دو طرف با نفرات مساوى به جنگ پرداختند . اعراب بنى ربيعه ، اسب‌هاى فرنگيان را از پاى درآوردند و كارى كردند كه اكثر فرنگيان پياده ماندند . و بدين ترتيب فرمانده مردان بنى ربيعه دلاورى و حسن تدبير و باريك بينى خود را آشكار ساخت . درين زد و خورد هفتاد تن از فرنگيان كشته شدند . دوازده تن از سردسته‌هاى آنان نيز اسير گرديدند و هر كدام در برابر پرداخت مبلغى گزاف و رها كردن عده‌اى از اسراى تازى ، آزادى خود را بدست آوردند . اما جوسلين كه راه را گم كرده بود وقتى خبر اين شكست را شنيد به طرابلس رفت . و در آنجا گروهى را گرد آورد و به عسقلان برد و آن شهر را مورد تاخت و تاز قرار داد . ولى مسلمانان در آنجا او را شكست دادند و او ازين عرصه نيز شكست خورده و مغلوب بازگشت .