اين امر در غزنه برايش مقدور نيست . سلطان سنجر به عللى نسبت به وزير خود متغير شده و ازو روى گردانده بود . منجمله اينكه : او سلطان سنجر را به تصرف غزنه تشويق كرد . و وقتى كه سلطان سنجر به اين كار همت گماشت و حركت كرده و به ولايت « بست » رسيد ، ارسلانشاه حاكم بست پانصد هزار دينار به او وعده داد كه سلطان سنجر را از قصد خود منصرف كند . او نيز سلطان را به مصالحه و انصراف از جنگ اندرز داد . عين همين عمل را نيز در ما وراء النهر كرد . ديگر از علل خشم سلطان سنجر نسبت به او اين بود كه مىگفتند در غزنه اموال بسيارى براى خود برداشته است . علت ديگر ، طرز رفتار او با اميران و رنجاندن آنان بود . اينها و علل ديگر باعث شد كه وقتى سلطان سنجر به بلخ بازگشت فرمان دستگيرى او را صادر كرد و خونش را ريخت و اموالش را گرفت . اموال و جواهرات او حد و حساب نداشت . درين ميان ، هزار هزار - يعنى يك ميليون - دينار طلا يافت شد . سلطان سنجر ، پس از كشته شدن او ، شهاب الاسلام عبد الرزاق برادرزادهء نظام الملك - معروف به ابن الفقيه ، را به وزارت خود منصوب ساخت . ولى اين شخص از لحاظ شخصيت و بلندى مقام به پسر فخر - الملك ، يعنى وزير پيشين ، نمىرسيد و ميان مردم به اندازهء او قدر و منزلت نداشت . لذا سلطان سنجر وقتى خبر درگذشت برادر خود را شنيد ، به -