طغتكين نيز پسر خود ، تاج الملوك بورى [ ( 1 ) ] را براى مقابله و پيكار با آنان فرستاد . فرنگيان از برابر او به كوهى كه در آنجا بود گريختند . ولى او آنان را دنبال كرد و از زد و خورد با آنان چشم نپوشيد . پدرش او را ازين كار منع نمود و نصيحت كرد كه از دنبال كردن آنان دست بردارد . ولى او گوش نداد و همچنان به تعاقب دشمن پرداخت . فرنگيان وقتى از نجات خود نااميد شدند به جنگ و كشتارى سخت پرداختند و از كوه فرود آمدند و بر مسلمانان حمله‌اى به تمام معنى كردند كه آنان را فرار دادند و گروه كثيرى از آنان را اسير كردند و كشتند . سربازان شكست خورده‌اى كه نجات يافته بودند و به بدترين وضعى

--> [ ( ) ] نزديك بلقا مجاور زمين بلقاء و عمان و شراب آن معروف است و نسبت بدان اذرعى است : « خمر اذرعيه » . و ايرانيان در آنجا روميان را شكست داده‌اند . و گويند كه مراد از ادنى الارض در آيهء كريمه ما « الم غُلِبَتِ الرُّومُ فِي أَدْنَى الْأَرْضِ » همين اذرعات است و به زمان طغتكين ملك شام اين شهر بدست مسيحيان افتاد و آنجا را نهب و غارت و ويران كردند . از مشاهير صلح او محدثين عده‌اى منسوب به اين شهر باشند و از جمله اسحاق بن ابراهيم اذرعى است - قاموس الاعلام تركى ( از لغتنامهء دهخدا ) [ ( 1 ) ] - آل بورى يا اتابكان دمشق از سال 497 هجرى قمرى تا 549 فرمانروائى كردند . طغتكين از جملهء رؤساى لشكرى سلجوقيان كه به مقام اتابكى بعضى از شاهزادگان اين خاندان رسيده و مدتى نيز خود زمام امور را بدست گرفته بود . يكى از ممالكى است كه سلطان تتش او را آزاد كرده و پس از سال 488 هجرى قمرى ( 1095 ميلادى ) به اتابكى پسرش دقاق در دمشق گماشته بود . طغتكين بعد از مردم دقاق حكومت او را تصرف كرد و مؤسس سلسلهء اتابكان بورى گرديد . ( طبقات سلاطين اسلام )