اقامت داشتند به قتل رساندند . مدتى نيز شهر « رها » را محاصره كردند ولى بدون اينكه بر آن دست يابند ، آنجا را ترك گفتند . علت صرف نظر كردن آنها از تصرف رها اين بود كه فرنگيان نيروى خود را ، اعم از سواره و پياده ، جمع كرده عازم فرات شدند كه از آن بگذرند و دست مسلمانان را از رها كوتاه سازند . همين كه به فرات رسيدند ، از كثرت سپاهيان اسلام آگاهى يافتند . لذا پيشرفت خود را متوقف ساختند و بر ساحل فرات اقامت كردند . مسلمانان كه چنين ديدند از رها به حران رفتند تا فرنگيان به طمع بيفتند و از فرات بگذرند و به سوى آنان بيايند و بدين ترتيب فرصتى براى جنگ با فرنگيان و از بين بردن آنها بدست آيد . وقتى رها را ترك گفتند ، فرنگيان با خواربار و ذخائر كافى بدان شهر آمدند . و در آن شهر كه آذوقه‌اش رو به كاهش گذارده و چيزى به سقوطش باقى نمانده بود ، آنچه را كه مردم بدان نياز داشتند فراهم ساختند . عاجزان و ناتوانان و تنگدستان هم به نوائى رسيدند و از خوان نعمتى كه فرنگيان گستردند استفاده كردند . فرنگيان از رها مجددا به فرات بازگشتند و از آن گذشتند و به جانب شام رفتند و بر توابع حلب دست يافتند و در آن نواحى هر چه به چنگ آوردند تباه ساختند و غارت كردند و دست به كشتار زدند و مردم بسيارى را از دم تيغ گذراندند يا به بند اسارت درآوردند . علت اين واقعه آن بود كه فرنگيان ، وقتى از فرات گذشتند . ملك رضوان ، فرمانرواى حلب ، خروج كرد تا آنچه را كه فرنگيان از سرزمين‌هاى تابع حلب گرفته بودند بازستاند . قسمتى از آنها را