و اهالى شام حمايت نمايد . در نتيجه ، حكام شهرهاى اسلامى شام با فرنگيان از در سازش درآمدند و دست صلح به سويشان دراز كردند . اما فرنگيان درخواست آنها را نپذيرفتند جز به اين شرط كه هر يك از آنها پرداخت مبلغى مقطوع را در مدتى معين تعهد كند . لذا ملك رضوان حاكم حلب سى و دو هزار دينار پول بانضمام مقدارى اسب و لباس و غيره ، حاكم صور پنج هزار دينار ، ابن منقذ حاكم شيرز چهار هزار دينار ، و على كردى حاكم حماة دو هزار دينار تعهد كردند كه بپردازند و مدت صلح و متاركه جنگ نيز تا مدت به ثمر رسيدن غله و درو كردن آن باشد . پس از آن ، هنگامى كه كشتىهاى مصرى ، حامل بازرگانان و مقدار زيادى كالاهاى بازرگانى ، از مصر حركت كرد ، مصادف با كشتىهاى فرنگيان گرديد كه سر راه بر آنها گرفتند و كشتىها را به تصرف درآوردند و آنچه بازرگانان داشتند به غنيمت بردند و خود بازرگانان را نيز اسير كردند . بروز اين وقايع باعث شد كه عده‌اى درصدد چاره‌جوئى برآمدند . جمعى از مردم حلب براى ابراز تنفر نسبت به كارهاى فرنگيان عازم بغداد شدند . همين كه وارد بغداد گرديدند ، گروه بسيارى از فقها و ساير طبقات نيز به آنان پيوستند . و بالاتفاق به مسجد سلطان محمد رفتند و پناه جستند و از اداى نماز ممانعت كردند و منبر را شكستند . در نتيجه ، سلطان محمد وعده داد كه براى جهاد با كافران قشونى آماده كند و اعزام دارد . ضمنا منبرى نيز از دار الخلافه براى